Η παρουσίαση της διεθνούς γλώσσας Εσπεράντο, το 1887 στη Βαρσοβία, από το δημιουργό της Λάζαρο-Λουδοβίκο Ζάμενχοφ, κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον των πνευματικών και καλλιεργημένων ανθρώπων της εποχής εκείνης, κυρίως στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη. Ήταν οι πρώτοι που έμαθαν τη γλώσσα και  δραστηριοποιήθηκαν αμέσως για τη διάδοσή της. Επακόλουθο ήταν και η εμφάνιση των πρώτων εσπεραντικών συλλόγων (Νυρεμβέργης, 1889), οι οποίοι στη συνέχεια βοήθησαν σημαντικά στην ανάπτυξη της νεαρής τότε εσπεραντικής κίνησης, κυρίως στην  Ευρώπη.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η ταχεία ανάπτυξη και η διεύρυνση της εσπεραντικής κίνησης  ήταν γεγονός, με αποτέλεσμα οι εσπεραντικές ομάδες, πρώτα της πόλης Le Ηavre της Γαλλίας (1903) και αργότερα (1904) των πόλεων Calais της Γαλλίας και Dover της Αγγλίας, να αποτολμήσουν να διοργανώσουν τις πρώτες διεθνείς εσπεραντικές συναντήσεις.

Οι επιτυχίες των συναντήσεων αυτών, οδήγησαν στη διοργάνωση, με επιτυχία, το 1905, του 1ου Παγκόσμιου Εσπεραντικού Συνεδρίου, στη γαλλική πόλη Boulogne-sur-Μer, στο οποίο συμμετείχαν 688 εσπεραντιστές. Σ' αυτό, παρευρέθη  και ο ίδιος ο δημιουργός τής γλώσσας, Λ. Λ. Ζάμενχοφ, καθώς και οι πρώτοι επιφανείς εσπεραντιστές των πρώτων εκείνων ετών. Έτσι, ξεκίνησε η ιστορία των συνεδρίων της Εσπεράντο.