Άρθρο του Σαχίντ Νάκβι (Shahid Naqvi)
στην εφημερίδα Birmingham Post (www.icbirmingham.co.uk)
της 4ης Ιουλίου 2005.
Είναι γεγονός ότι η Βρετανία είναι η πλέον εχθρική προς τις ξένες γλώσσες χώρα της Ευρώπης.
Την ώρα που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες είναι έτοιμες να επικοινωνήσουν μαζί μας αγγλικά το αντίθετο αποτελεί μάλλον την εξαίρεση παρά το φυσιολογικό.
Η αποστροφή μας προς τις ξένες γλώσσες βασίζεται γενικά στην πεποίθησή μας ότι ο υπόλοιπος κόσμος μιλά αγγλικά.
Η σύγχυση των Βρετανών σχετικά με τις ξένες γλώσσες αντικατοπτρίζεται στην κυβερνητική πολιτική. Μέχρι το 1988 η εκμάθηση ξένων γλωσσών ήταν υποχρεωτική στα σχολεία και είχε σαν αποτέλεσμα να ευνοούνται οι πλέον ικανοί μαθητές ή οι πλέον ευνοούμενοι στην ιδιωτική εκπαίδευση.
Η επιβολή του Εθνικού Βιογραφικού ανάγκασε όλους τους μαθητές ηλικίας 11 μέχρι 16 ετών να μάθουν τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα. Όμως η πολιτική αυτή συνάντησε δυσκολίες στην εφαρμογή της. Οι δάσκαλοι εξέφρασαν την ανησυχία τους για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι νέοι και τα σχετικά χαμηλά επίπεδα επιτυχίας τους, που απέτρεπαν τους νέους για περαιτέρω σπουδές. Έρευνες στα σχολεία απέδειξαν ότι η ποιότητα διδασκαλίας ξένων γλωσσών ήταν πολύ χαμηλή σε σχέση με την διδασκαλία άλλων μαθημάτων και τελικά τον Σεπτέμβριο του 2004 η υποχρεωτική εκμάθηση ξένων γλωσσών σε επίπεδο ανωτάτου διπλώματος (GCSE) αντικαταστάθηκε με ένα απλό «πιστοποιητικό». Έκτοτε πολλά σχολεία ανέφεραν την κατακόρυφη πτώση συμμετοχής και επιτυχίας στο μάθημα των ξένων γλωσσών.
Τον Μάρτιο του 2005 το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι το μάθημα των ξένων γλωσσών στην ανώτερη εκπαίδευση ήταν σε «χρόνια πτώση» και ότι θα δοθεί έμφαση στις ξένες γλώσσες στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Στην αρχή του 2005 ανακοινώθηκε η διάθεση ποσού 115 εκατομμυρίων λιρών για να δώσει την ευκαιρία σε κάθε Άγγλο μαθητή της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης να μάθει τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα.
Ο δημοτικός σύμβουλος Τζον Χαντ (Jon Hunt), πρόεδρος της Επιτροπής Εκπαίδευσης του Μπέρμιγχαμ, δήλωσε ότι η πολιτική αυτή είναι αντιφατική και πρέπει να διερευνηθεί. «Είναι μια υπόθεση που μας βάζει σε σκέψεις. Πιστεύω ότι επιστρέφουμε στον καιρό που οι νέοι δεν μπορούσαν να έχουν την πρέπουσα εκπαίδευση».
Ο Μπιλ Άντερσον (Bill Anderson) εκπρόσωπος του τοπικού παραρτήματος στο Μπέρμιγχαμ της Εθνικής Ένωσης Διδασκάλων λέει: «Ένα από τα προβλήματα είναι ότι τα σχολεία αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην εξεύρεση δασκάλων. Υπάρχει έλλειψη ατόμων που θέλουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του δάσκαλου ξένων γλωσσών. Εάν πρόθεση της κυβέρνησης είναι να εισάγει την διδασκαλία των ξένων γλωσσών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να εκπαιδεύσει το υπάρχον προσωπικό και να δημιουργήσει νέο. Το θέμα αυτό δεν συζητήθηκε καθόλου». Κατηγορώντας την κυβέρνηση για «διγλωσσία» προσθέτει: «Ή θέλουν να ωθήσουν τους μαθητές στην διαδικασία εκμάθησης ξένων γλωσσών, οπότε είναι καλό να αρχίζουν σε νεαρή ηλικία, ή τους επιβάλουν αυτή την πολιτισμική δοκιμασία, που σημαίνει ότι οι μαθητές θα πρέπει να διαλέξουν μαθήματα που θεωρούν ότι θα τους βοηθήσουν στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση».
Η Επιτροπή Εκπαίδευσης και Δεξιοτήτων του Μπέρμιγχαμ και Σόλιχαλ(1) πρόσφατα διενήργησε έρευνα σχετικά με την διδασκαλία ξένων γλωσσών στην περιοχή. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής αναφέρονται στην τελευταία έκθεση της επιτροπής αυτής.
Ο Ντέιβιντ Κραγκ (David Cragg), διευθυντής της επιτροπής, λέει: «Η έρευνα αυτή μας αποκάλυψε ότι ελάχιστα από τα σχολεία της περιοχής μας έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν σωστή διδασκαλία μιας ξένης γλώσσας».
Ο Ν. Κραγκ δήλωσε επίσης: «Η απόφαση του περασμένου Σεπτεμβρίου για την αντικατάσταση του «διπλώματος» από ένα απλό «πιστοποιητικό» έδωσε την χαριστική βολή. Η γνώση μιας ξένης γλώσσας ήταν υποχρεωτική στο “Εθνικό Βιογραφικό” που ξαφνικά περιθωριοποιήθηκε και τελικά εξαφανίσθηκε. Η μη υποχρεωτική γνώση μιας ξένης γλώσσας στο στάδιο αυτό δεν είναι μεγάλο πρόβλημα, αλλά το τι μπορούμε να κάνουμε για να ωθήσουμε τους μαθητές στην εκμάθηση ξένων γλωσσών».
Υποσημειώσεις
(1) Solihull: Πόλη της επαρχίας West Midlands νοτιοανατολικά του Μπέρμιγχαμ.
| 
