|
Επιστολή
Σε συνέχεια των δημοσιεύσεών μας σχετικά με τις γνωστές
δηλώσεις της Επιτρόπου κας Α. Διαμαντοπούλου (Esperantujo 001),
της επιστολής του κ Σ. Σαραφιάν (Esperantujo 003) και της
επιστολής της κας Ρ. Σκούταρη (Esperantujo 006) δημοσιεύουμε
σήμερα την επιστολή που λάβαμε από τον κ Κώστα Κυριάκο.
Προς το«ESPERANTUJO»
Αθήνα, 17 Ιουνίου 2002
Αγαπητέ κύριε Φραγκιά,
Με αφορμή την πρώτη αυτή επικοινωνία μας, σας συγχαίρω για την
πρωτοβουλία σας να εκδώσετε το ηλεκτρονικό ενημερωτικό δελτίο «ESPERANTUJO»,
το οποίο, όπως διεφάνη από τα πρώτα κιόλας τεύχη του, έχει σκοπό
να πληροφορήσει όχι μόνο για την διεθνή γλώσσα Esperanto, αλλά
και για γλωσσικά θέματα διεθνώς, κυρίως για τα γλωσσικά
προβλήματα της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Tο καλαίσθητο αυτό δελτίο, με τα θέματά του, ελπίζω, πέρα από
τον ενημερωτικό του σκοπό, να αποτελέσει, όπως ήδη το κάνει, και
ένα μέσον προβληματισμού γύρω από την θέση των εθνικών γλωσσών,
κυρίως της ελληνικής, στον διεθνή χώρο, καθώς και να χρησιμεύσει
ως ένα βήμα ανταλλαγής απόψεων των αναγνωστών του πάνω σε αυτό
το καίριο ζήτημα.
Στο δελτίο 001/2002 αναφερθήκατε στην γνωστή πρόταση της
Επιτρόπου κας Αννας Διαμαντοπούλου και με ενδιαφέρον διάβασα τις
απόψεις του κ. Σ. Σαραφιάν και της κας Ρούλας Σκούταρη για το
θέμα αυτό. Στην άποψη της κας Σκούταρη, ότι η συγκεκριμένη θέση
ήταν ένα ολίσθημα της κας Επιτρόπου, «η οποία κατά τα άλλα έχει
να επιδείξει σημαντικότατο έργο και είναι πράγματι αξιολογότατη",
απαντώ ότι "ολισθήματα" επιτρέπονται μόνο στην προσωπική μας ζωή,
ενώ πολιτικά "ολισθήματα" για εθνικά θέματα, όπως το μέγιστο
θέμα της Γλώσσας, δεν επιτρέπονται. Στην συγκεκριμένη περίπτωση,
πρόκειται για «ολίσθημα» που αμαυρώνει ιστορία χιλιετιών, που
υποθηκεύει το μέλλον του τόπου μας, αφού η γλώσσα είναι βέβαια η
πεμπτουσία της ύπαρξής μας, είναι η "εθνική μας ιδιοπροσωπία",
όπως εύστοχα το διατύπωσε ο αείμνηστος Αθ. Κανελλόπουλος.
Θα σημειώσω, ότι στην επιστολή του κ. Σαραφιάν δεν διέκρινα
πολιτική και προσωπική εμπάθεια, αλλά νηφάλια, θαρραλέα και
τεκμηριωμένη κατάθεση απόψεων και μια απολύτως δικαιολογημένη
καυστική κριτική στην απαράδεκτη αυτή πολιτική πρόταση.
Ας αναλογιστούμε τι θα συνέβαινε, αν κάποιος τολμούσε να
προτείνει να υψώσουμε στην Ακρόπολη, στην Βουλή, στα δημόσια
καταστήματα, παντού, και μία ακόμα σημαία ξένου κράτους δίπλα
στην δική μας, για να αποκομίσουμε οικονομικά ή άλλα οφέλη.
Σίγουρο είναι ότι θα ξεσηκωνόμασταν εναντίον του, θα τον
αναθεματίζαμε, θα τον ρίχναμε στο πυρ το εξώτερον, θα. . ., θα.
. . . .
Μένω, λοιπόν, με την εντύπωση ότι η πρόταση Διαμαντοπούλου
είναι, τουλάχιστον, το ίδιο ανήκουστη, το ίδιο απαράδεκτη, και
βεβαίως δεν προτείνω κάτι από τα παραπάνω για την Επίτροπό μας,
αλλά την αυστηρή αποδοκιμασία και καυτηρίαση της πρότασής της,
του, κατά την αναγνώστρια σας, «ολισθήματός» της.
Με εκτίμηση,
Κώστας Κυριάκος
|
